SVF I.195

Origineel — Latijn

Zeno censuit voluptatem esse indifferens, id est neutrum, neque bonum neque malum, quod ipse Graeco vocabulo ἀδιάφορον appellavit.

StoicOs-vertaling

Zeno oordeelde dat genot indifferent is — dat wil zeggen neutraal, noch goed noch kwaad — wat hij zelf met het Griekse woord adiaphoron benoemde.

Context

Gellius, een Romeinse verzamelaar van geleerde notities uit de 2e eeuw n.Chr., vergelijkt Epicurus, de hedonisten en de Stoïcijnen over genot, en noteert Zeno's positie met de in het Grieks bewaarde technische term.

Bronaantekeningen:Tekst geverifieerd tegen Von Arnim, SVF I (1903), nr. 195, p. 48 (OCR van de gescande editie). Let op de nummercorrectie t.o.v. onze eerdere werk-inventaris: het Gellius-getuigenis is fr. 195, en fr. 196 is Seneca's doodssyllogisme. Gellius inventariseert de oordelen van de filosofen over genot en bewaart Zeno's Griekse term.

Wat de bron werkelijk vertelt

Een later Latijns verslag, uitdrukkelijk toegeschreven (“Zeno censuit”) en dubbel waardevol omdat het de Griekse term adiaphoron bewaart als Zeno's eigen munting voor de klasse van de indifferentia.

Filosofische betekenis

Tegen Epicurus in is genot niet het goede; tegen de asceten in evenmin het kwade. Zeno bergt het op waar rijkdom en gezondheid al staan (SVF I.190): bij de dingen die in de rekening van een goed leven voor niets tellen — een koel oordeel, radicaler dan lof of veroordeling.

Verder verdiepen

• Lees SVF I.190 — goed, slecht en indifferent →
• Lees SVF I.205 — Zeno's definitie van passie →